Chinese Muur & trein naar Xi’an

Op het moment dat ik dit schrijf brengt een nachttrein ons van Beijing naar Xi’an, een traject van 1200 kilometer. Ik kan niet slapen. En da’s best zuur, want deze rit duurt veertien uur.

We liggen drie hoog in een coupé vol stapelbedden. Ik pas niet in mijn bed: als ik languit lig steekt mijn hoofd uit, of mijn voeten bungelen over de rand. Ik lig nu in een soort kronkel. Als ik naar het stapelbed naast me kijk zie ik Michael, in een nog grotere kronkel. Maar hij ligt wel lekker te slapen.
Toen ik voorafgaand aan deze rit een tweet schreef, kreeg ik als reactie een waarschuwing: neem oordoppen mee, in verband met luid snurkende Chinezen. Ik denk dat ik geluk heb, want ik hoor ze nauwelijks. Ik luister naar het gedender van de trein en naar een groepje fluisterende medepassagiers, al heb ik natuurlijk geen idee waar ze het over hebben. Ik denk na over wat we de afgelopen dagen in Beijing hebben gezien en meegemaakt. Een deel van onze ervaringen staat al op de site, maar een post over onze trip naar de Chinese Muur ontbreekt nog, besef ik me. Nu ik toch wakker lig kan ik mijn tijd het beste maar zinvol besteden. En dus heb ik mijn telefoon gepakt om dit stukje te schrijven.

Afgelopen zondag zijn we per trein van Beijing naar Badaling gegaan, waar zich een populaire ‘ingang’ van de muur bevindt. We gingen er van uit dat het hier erg druk zou zijn, want het is het meest bezochte deel van de muur.  Bij aankomst bleek dat we de muur aan twee kanten op konden lopen: rechts, waar al veel toeristen liepen, of links, een vrij steil stuk waar bijna niemand was. We kozen voor de linkerkant, wat later ook echt de beste keuze bleek. Het was behoorlijk steil, dat wel, maar we hadden de muur er zo’n beetje voor onszelf. Het uitzicht was super – zie de foto’s hier beneden – en het was een heel apart idee om nu zelf op de Chinese Muur te lopen – iets wat ik al heel lang wilde doen. We hebben een flink stuk gelopen en geklommen, af en toe even een korte pauze gehouden. Daarna zijn we over de drukkere kant van de muur gelopen, om ook dat te ervaren. We hebben suuuuuuperveel foto’s gemaakt en zijn daarna weer teruggegaan naar Beijing. Om onze dagen in Beijing gepast af te sluiten at Michael ’s avonds Pekingeend - ditmaal een prima keuze - en heb ik een vage noodle-salade gegeten. Geen idee wat er in zat, maar goed. Vanmorgen hebben we een beetje genikst, waarna we naar het station zijn gelopen (wat een chaos, daar!). We hebben er iets afgehaald bij de kleinste McDonald’s ever (2 vierkante meter), en zijn toen op zoek gegaan naar het juiste perron.

En nu liggen we al een paar uur in de nachttrein. Om mij heen wordt het steeds een beetje stiller. Niemand praat meer. Het gefluister heeft plaats gemaakt voor gesnurk – dus toch. Mijn ogen beginnen te prikken, dus ik ga ook weer proberen te slapen. Hopelijk lukt het nu. Wie weet word ik straks enigszins uitgerust wakker in Xi’an. Klaar voor nieuwe avonturen. Welterusten.

Al met al een hele klim

Michael op de Chinese Muur

Maaike op de Chinese Muur

Het drukkere deel van de muur, bij Badaling

De Chinese Muur

Een rustmoment op de muur

X Maaike & Michael

Ps. We hebben nog best aardig kunnen slapen. Ik ben wel wakker geworden door een man die met een enorme doos tegen mijn hoofd beukte, maar verder ging ‘t goed.  Op het moment dat ik dit stukje publiceer is het dinsdag en zijn we al een paar uur in Xi’an. We hebben hier een fijn hostel gevonden: Hostel Shu Yuan. Donderdag reizen we weer verder (naar Chengdu, per nachttrein), dus we blijven hier twee nachten.