Thailand is een veelbezochte reisbestemming. Nu we er zelf zijn geweest, weten we waarom. De mensen zijn er vriendelijk, het eten is er heerlijk, de natuur is de moeite waard. Plus, niet onbelangrijk: reizen is er niet moeilijk. Voor ons de ideale plek om op adem te komen na twee drukke maanden.

Bangkok: uitzicht hotelkamer. Het hotel waar wij overnachtten ligt erg centraal, tegenover het drukste treinstation Hua Lampong.

We hebben een floating market bezocht. Op een dergelijke markt worden allerlei waren, zoals fruit en groente, door Thai op bootjes verkocht. Je kunt je er doorheen laten varen of langs de kant lopen. Hoewel het er erg toeristisch is – er werden vooral veel souvenirs en merk-kopieën verkocht – was het leuk dit mee te maken.

Sommige bootjes (floating market) hebben een erg lompe motor. 

Het rijkelijk gedecoreerde tempelcomplex Wat Pho in Bangkok.

Vanuit Bangkok zijn we per nachtbus naar de badplaats Ao Nang (Krabi) gereisd. Deze typische long tail-boten zijn daar niet te missen.

Long tail-boot, eiland Koh Phi Phi (eiland dat hard door de tsunami is getroffen in 2004).

Op Koh Phi Phi hebben we vooral gerelaxed. Zonnen, zwemmen, snorkelen, kajakken, terrasjes pakken en katjes knuffelen.

Michael tijdens een van onze snorkeltripjes. Het water was er ontzettend helder: zelfs op de foto zijn de vissen vrij goed te zien.

Tijdens een ochtendje kajakken kwamen we dit mooie (privé!)strandje tegen. De handdoekjes rechts zijn van ons, de kajak links ook.

Tot snel!

X Maaike & Michael

Het is - alweer - een tijd geleden dat we een post plaatsten. Geen elektriciteit, geen (of slecht) internet, geen tijd… Om je toch een beeeetje op de hoogte te houden van onze avonturen (het zijn er veel), hebben we besloten vanaf nu fotoupdates te maken (ik vind lange stukken schrijven veel leuker, maar het komt er te vaak niet van …).

In Nepal hebben we drie plaatsen bezocht: de hoofdstad Kathmandu, Sauraha (een afgelegen dorp bij het Chitwan National Park) en Pokhara, waar we aan een zesdaagse trekking door het Annapurna-gebergte begonnen.

Kathmandu

In Kathmandu hebben we een ‘mountain flight’ geboekt. Vanuit het kleine vliegtuig hierboven (compleet met stewardess!) zagen we het Himalaya-gebergte.

Uitzicht vanuit het vliegtuigje: Mount Everest!

Tempelcomplex in het centrum van Kathmandu.

De Monkey Temple in Kathmandu.

Zicht op Kathmandu en gebedsvlaggetjes vanaf het Monkey Temple-complex.

Sauraha (Chitwan National Park)

De inwoners van Sauraha (het Tharu-volk) wonen in huisjes van leem.

De watervoorziening in Sauraha…

Restaurant annex supermarkt, Sauraha.

Het openbaar vervoer in Sauraha is vrij sober. ;-)

Een kanotocht over de rivier, ‘s morgens vroeg, leverde mooie plaatjes op.

In het Chitwan National Park leven verschillende dieren in het wild, zoals deze neushoorn.

We hebben ‘n tocht op een olifant gemaakt. Echt leuk vonden we het niet (de olifant werd niet heel fijn behandeld), maar het leverde wel mooie foto’s op.

‘Onze’ olifant.

Pokhara (trekking door Annapurna-gebergte)

Dit hondje volgde ons drie dagen. Hij sliep zelfs voor onze deur.

Eén van onze favoriete momenten van de dag: zonsopkomst. Rechts zie je onze accomodatie: kleine kamertjes met open ramen. Het werd ‘s nachts zodanig koud, dat drie dekens nog niet voldoende waren.

Tijdens onze trekking kwamen we regelmatig touwbruggen tegen. Dit exemplaar zwiepte, ondanks onze beheerste stappen, enkele meters heen en weer.

Soms was het dusdanig koud, dat zelfs watervallen in ijs veranderden.

Op de meeste bergtoppen zagen we gebedsvlaggetjes.

Een Himalaya-bergdorpje (Ghorepani).

We moest ‘s nachts op pad om vóór zonsopkomst op Poon Hill te staan.

Uitzicht vanaf Poon Hill (06.30 uur ‘s ochtends).

X Maaike & Michael

Vanuit Agra zijn we doorgereisd naar Varanasi, onze laatste Indiase bestemming.

We bereikten de stad per nachttrein, tweedeklas slaapcabine. Eersteklas zou, vanzelfsprekend, comfortabeler zijn geweest, maar ook duurder. Waar de tweedeklas sleepers in China netjes met lakens zijn opgemaakt, moet je in India je eigen dekens meenemen. Doe je dat niet – zoals wij – dan lig je op een stoffige beddenplank, waarvan het materiaal doet denken aan dat van de oude oranje banken uit de Nederlandse treinen. De Indiase nachttrein heeft steeds drie bedden boven elkaar, maar per ‘hoekje’ van zes bevinden zich ook nog twee bedden aan de raamkant (zie foto). Omdat we onze tickets ’n beetje laat hadden geboekt konden we niet bij elkaar in de buurt liggen. Ik (Maaike) lag in een gedeelte met zeven mannen die niets anders deden dan staren, terwijl ze luisterden naar Indiase muziek uit krakende speakertjes van een mobiele telefoon. Een aantal had tassen vol dekens bij zich, anderen lagen gewoon met blote voeten en benen op de bank. Michael lag bij een gezinnetje (man, vrouw, twee jonge kinderen), een meid van mijn leeftijd en twee mannen van een jaar of veertig. De zeven mannen bleven mij aankijken, ongegeneerd, totdat ik er genoeg van had en Michael mij aanbood van plank te wisselen. Op mijn nieuwe plek sprak ik een tijdje met het meisje – ze bleek Damini te heten. Zij verbaasde zich over het feit dat wij geen dekens bij ons hadden en dat we – wat moesten we anders – met onze kleding aan onder onze jassen waren gedoken. Dat vond zij veel te koud. Damini droeg een pashmina in mooie rood- en geeltinten. Het hield haar warm, maar ze stond er op dat ik er onder zou gaan liggen, ook al vond ik het enigszins onhandig en ongemakkelijk om het van haar te lenen. Zou zij het zelf dan niet koud krijgen? Nee, zei ze, want ‘haar’ station zou binnen een uur of wat bereikt zijn en wij moesten nog de hele nacht in deze gammele trein liggen. Ik mocht de shawl gebruiken én houden, want anders zou ik het koud krijgen en dat stond zij simpelweg niet toe. Bovendien, zo zei ze, had ze thuis zelfs een extra shawl, dus wat gaf het helemaal? Ik heb de shawl aangenomen, haar in ruil mijn Indiase Marie Claire gegeven. We hebben nog even gekletst, daarna viel zij in slaap, ik later ook. Toen ik niet veel later wakker werd, was ze weg.

Gedurende ons verblijf in Varanasi overnachtten we in een hotel dat zich aan de kant van de (voor Hindoes) heilige river de Ganges bevindt. Dit deel van de stad is voor reizigers het meest interessant, simpelweg omdat daar het meeste gebeurt. Wie daar komen wil moet zich door een wirwar van smalle steegjes manoeuvreren. Geen auto of riksja die er komen kan. De weg wordt er bovendien regelmatig versperd door koeien die in een hoop afval staan te eten… Maar goed, het hotel. We hadden er een balkon met uitzicht op de rivier (zie foto). Toen we er voor de eerste keer stonden kwamen we er allebei op hetzelfde ogenblik achter dat er een lijk in de Ganges dreef. We wisten al dat er in Varanasi dagelijks honderden lijken aan de Ganges worden verbrand (Hindoes willen gecremeerd worden omdat dit de snelste manier is om de ziel uit het lichaam te laten treden, op weg naar een nieuwe bestemming). Maar, zo hoorden wij pas later, wanneer het vuur dooft – bijvoorbeeld door regenval – wordt iemand direct in het water gelaten, ook wanneer hij of zij niet volledig is verbrand. Waarschijnlijk is dat bij deze man gebeurd. Aan het lichaam raakten we gauw gewend, maar we verbaasden ons wel over de mensen die zich op nog geen drie meter afstand stonden te wassen.

We hebben de lijkverbrandingen van dichtbij gezien. Het voelde vrij ongemakkelijk om bij iemands uitvaart – want dat is het natuurlijk gewoon – te komen kijken, zeker omdat het voor deze mensen iets religieus is en omdat zij er vaak hun hele leven voor sparen (voor de crematie kan geen gewoon hout gebruikt worden. Het hout, dat zo’n dertig euro per kilo kost,  moet op locatie zijn gekocht. Voor één crematie is ongeveer twee- tot driehonderd kilo hout nodig). Varanasi telt twee crematieplekken (‘Burning ghats’), een grote en een kleine. Continu worden daar lijken naartoe gebracht. Overledenen liggen niet in een kist, maar zijn in doeken gewikkeld. Van veraf is er niet veel meer te zien dan vuur, rook, stapels hout en mensen. Kom je dichterbij, dan voel je de hitte op je hoofd, ruikt je kleding binnen no time naar vuur en kun je duidelijk lichaamsdelen tussen het brandhout herkennen. Wij hebben de verbrandingen zowel aan land als vanuit een bootje gezien (zie foto). Heel vreemd om op water te varen waarin iedere dag, bijna continu door, het as van overleden mensen verdwijnt.

Aan de rivier wordt iedere avond, om zes uur, een ritueel met vuur en lichtjes uitgevoerd. Eigenlijk is het een verzameling van rituelen, waarbij licht en geur de hoofdrol spelen. Het is niet louter voor Hindoes een bijzondere aangelegenheid; ook (of juist?) toeristen komen er naartoe. De plaatselijke bevolking beseft dit maar al te goed. Kinderen verkopen ansichtkaarten en dringen huidversieringen aan je op. Daklozen zitten in groepen van twintig op een rij, met allemaal een pet of  bekertje voor de neus, hopend op roepies van gulle toeristen. De plaatselijke kiosk vraagt net iets meer voor een flesje water dan collega’s verderop. Het was boeiend om mee te maken, we zijn er zelfs een tweede avond naartoe gegaan. Bewust keken wij niet alleen naar de rituelen zelf, maar ook naar de Hindoes die – ogenschijnlijk in zichzelf gekeerd – op nabijgelegen traptreden zaten. Het waren veelal mannen met lange haren en baarden, met tekeningen op hun gezicht, gehuld in gekleurde gewaden. Soms alleen, soms in groepjes. Eén keer zagen we een groep van deze mannen in een kring zitten, om een andere man heen. Bij deze man was duidelijk een afwijking in het gezicht zichtbaar (we hebben hem opgezocht op internet. Het is de man uit dit filmpje. Onder het filmpje staat extra uitleg). Ze zaten naast een tempeltje, welke versierd was met oranje bloemen en kaarsjes. Deze tempeltjes en altaartjes zagen we overigens vaker. Op vele plekken in Varanasi kwamen we ze tegen, soms in de kleinste nisjes (zie foto).

Varanasi draait om religie, met de Ganges als middelpunt, zoveel is duidelijk. Er zijn geen paleizen vol pracht en praal of ‘mooie’ bezienswaardigheden. Het is een stad die je moet beleven, ervaren, om er een beeld van te krijgen. Met onderstaande foto’s proberen we onze belevenissen te illustreren.

De nachttrein van Agra naar Varanasi. Lange, donkere coupé’s met ‘airco’ aan het plafond.

Het uitzicht vanaf ons balkon. Het lijk dreef ergens tussen de bootjes en de slapende man (rechts).

Eén van de nauwe straatjes van Varanasi

Hindoes vinden het belangrijk in de Ganges te baden. Zij geloven dat zij op deze manier hun ziel kunnen zuiveren.

Het hout dat gebruikt wordt tijdens de crematies. Op de achtergrond loopt een geit over een stapel.

Lijkverbrandingen, gefotografeerd vanuit een bootje. Het is op deze foto niet te zien, maar enkele meters verder stroomafwaarts staan mensen in het water om eventuele gouden tanden van overledenen uit het water te zeven.

Behalve honden, koeien en geiten zijn ook apen inwoners van Varanasi

Straatbeeld Varanasi

Het ‘ritueel’ aan de Ganges, dat iedere avond om zes uur wordt uitgevoerd

X Maaike & Michael

Jaaa, daar zijn we weer! Het heeft even geduurd, te wijten aan tijdgebrek en bijzonder slechte internetverbindingen. We lopen inmiddels aardig achter met ‘t posten van updates. Hoewel we al in Nepal zijn zullen we nog posts schrijven over onze ervaringen in India. Nu eerst: Agra!

Dé bezienswaardigheid van Agra: Taj Mahal

Ook bij de Taj Mahal wilde de lokale bevolking dolgraag met ons op de foto

Samen voor de Taj Mahal (we werden ondertussen ook door andere mensen gefotografeerd)

Agra, straatbeeld: overal in Agra is het druk. Voertuigen, mensen, koeien, straathonden & vooral: vuil, heel veel vuil. Het is de meest vervuilde plaats die we ooit hebben gezien.

Rode Fort van Agra

Taj Mahal vanaf het Rode Fort

In het Rode Fort

X Maaike & Michael

Ps1: Hier in Nepal zijn de internetverbindingen dusdanig slecht, dat we niet weten wanneer we ‘n nieuwe post – bijvoorbeeld over Varanasi – zullen plaatsen. We doen ons best!
Ps2: We zijn nu in Chitwan, morgen gaan we naar Pokhara. Daar beginnen we maandag aan een zesdaagse trekking door de Himalaya. We overnachten in kleine guesthouses, waar de kans op internetverbinding erg klein is. Dus, als er geen update komt…

Een maand geleden liepen we door Beijing, waar we ons in eerste instantie afvroegen waar we in vredesnaam waren beland. Maar we raakten snel aan China gewend, keken op ‘t eind nergens meer van op. Nu zijn we in India, waar we ons opnieuw over kleine en grote dingen verbazen.

Het klinkt misschien raar, maar we voelden ons thuis in China. Natuurlijk moesten we eerst wennen aan de rochelende en boerende Chinezen en de kinderen die de straat als toilet gebruiken. Het geloer, de drukte, de taal, het kabaal. Maar daar tegenover stonden heerlijke gerechten, gezellige hostels, bijzondere natuur. Toen we China verlieten vonden we dat best even jammer. Aan de andere kant keken we uit naar nieuwe bestemmingen, zoals India.

Onze eerste Indiase bestemming was Delhi, waar we de 28e vanuit Hong Kong naartoe vlogen. Op het moment dat we landden was het al avond – een uurtje of negen, tien – dus ‘t vinden van onderdak had de hoogste prioriteit. Vanaf de luchthaven namen we een taxi. We hadden al ‘n hostel op ‘t oog, de taxichauffeur zou ons er naartoe brengen. De rit verliep helaas weinig soepel: de chauffeur stopte midden op de snelweg om even een kleine boodschap te doen, voerde telefoongesprekken omdat hij toch niet zo goed wist waar hij naartoe moest rijden en sprak verschillende voorbijgangers aan om de weg te vragen.

De straat van ‘t hostel was een chaos. De taxichauffeur moest tussen verkopers, riksja’s, kampvuurtjes en auto’s manoeuvreren om vooruit te komen. Na een aantal pogingen het hostel te vinden gaf hij het op en zette ons uit de taxi. We moesten het doen met de mededeling dat het hostel zich in de steeg vlakbij bevond. Dat bleek niet het geval, maar gelukkig vonden we vrij snel een ander onderkomen.

Het hotel oogde fraai, maar onze kamer bleek een ramp. Het vocht droop van de muren, alles was nat – tot aan het beddengoed aan toe. Met tegenzin zijn we gaan slapen, de wekker op acht uur: één nacht en niet langer. De volgende ochtend checkten we elders in, waar we vier nachten zijn gebleven.

Eén van Delhi’s grootste toeristentrekkers is het Rode Fort, een ommuurd paleis in Shahjahanabad (Old Delhi). Vlakbij het fort bevindt zich de  Chawri Bazaar, waar je urenlang kunt rondlopen – en verdwalen. Alleen in de heel smalle straatjes kun je relatief rustig lopen; elders moet je continu op je hoede zijn voor riksja’s of scooters. Luid toeterend, overigens. Dat is hier sowieso iets. Iedereen toetert continu, ook als je totaal niet in de weg loopt of rijdt. Maar goed. Behalve het fort en de bazaar zagen we de Hindoeïstische tempel Birla Mandir – welke in 1939 is ingewijd door Mahatma Gandhi – en Connaught Place, ofwel het (winkel)centrum van New Delhi met – behalve de winkels natuurlijk - restaurants, banken, een bios, een park en de ondergrondse Palika Bazaar.

In Delhi is nog meer te zien, maar wij hebben het (bewust) rustig aan gedaan. Overal zijn dieren en mensen, vaker arm dan rijk. We zagen een man met drie voeten, een man met zijn benen ‘verkeerd om’ en een man met benen zo dun als onze polsen. Hopen rotzooi waar varkens in staan te vreten. Steegjes vol mensen die wijken voor naar eten zoekende koeien. Straathonden, ontelbaar veel. Overal geuren, zowel heerlijke als de meest smerige. Delhi is druk, Delhi is veel. Het is mooi om de stad mee te maken, maar ook ontzettend vermoeiend.

De volgende foto’s illustreren het bovenstaande.

Eén van de vele drukke wegen in Delhi (weg richting het Rode Fort)

Het Rode Fort van Delhi

De toegangsprijzen. Als buitenlandse toerist betaal je net iets meer.

Oneindig veel straten, welke samen de Chawri Bazaar (in Old Delhi) vormen

De Hindoeïstische tempel Birla Mandir

Riksjachauffeurs brengen je voor een ‘special price’ overal naartoe

Heilig (dus deze foto was niet gratis )

X Maaike & Michael

Ps. Nu zijn we in Agra, waar we onder andere de Taj Mahal hebben bezocht. Snel meer!

Een heel goed jaar gewenst, vanuit India!

Wij hebben 2011 afgesloten tijdens een NYE-party in Delhi. De attributen op bovenstaande foto lagen op elke tafel klaar, maakten ieders feestoutfit compleet.  Het eten smaakte goed en de mensen waren gezellig. Er werd veel gedanst, van Bollywood tot salsa. Het was een fantastisch fraai feest.

Oh ja, ons goede voornemen: vaker een nieuwe post schrijven! Het schiet er te vaak bij in. Maar… heel binnenkort volgt een update over Delhi!

X Maaike en Michael

Gedurende de afgelopen drieënhalve week hebben we een aardige indruk van China gekregen. We zagen Beijing, Xi’an, Chengdu, Shanghai, Guilin. En Yangshuo, niet te vergeten, waar we onze mooiste mountainbiketocht ever maakten.

Yangshuo ligt aan de Li Rivier, zo’n 65 kilometer ten zuiden van Guilin (zie ‘op de kaart‘). Het is een populaire bestemming, geliefd onder toeristen uit binnen- en buitenland. Onder andere vanwege het landschap en de daarbij horende mogelijkheid bergen te beklimmen en een boottocht of ballonvaart te maken, wordt Yangshuo zowel in de winter als zomer goed bezocht.

Het door bergen omringde plaatsje is vanwege de vele terrasjes, restaurants en smalle straatjes erg gezellig, maar ook duidelijk voor toeristen op maat gemaakt. Er zijn straten vol hostels en hotels, de restaurants en café’s ogen westers, er worden ontzettend veel excursies georganiseerd. Daar komt bij dat je op iedere straathoek wordt gevraagd of je zin hebt in een goedkope tocht op een bamboevlot of in ‘n stel (vergeelde) ansichtkaarten voor een ‘vriendenprijsje’. En wie toevallig op zoek is naar een fake Gucci-reistas of Burberry-trenchcoat is in Yangshuo op de juiste plek.

Maar behalve een typisch toeristenoord is Yangshuo de plaats bij uitstek om een fiets te huren en de omgeving buiten de drukke straatjes te verkennen, om op zoek te gaan naar plekken waar nauwelijks mensen zijn. Wij kwamen afgelopen dinsdag over de Li Rivier aan (per boot en raft) en zijn een nacht gebleven. Op woensdagmorgen hebben we mountainbikes gehuurd. Er zijn vaste fietsroutes, maar je kunt ook voor hobbelweggetjes langs rivier en rijstvelden kiezen. De eerste optie is ongetwijfeld de moeite waard, al vonden wij ‘t leuker de route meer zelf te bepalen. We fietsten een deel van de standaard route, maar kwamen onderweg al gauw aantrekkelijke afslagen tegen: weggetjes die ons regelrecht richting rimboe leidden, slingerpaden waar we maar wat graag overheen wilden crossen.

Het resulteerde in een veertig kilometer lange fietstocht langs kleine dorpjes. Dorpjes waar de bewoners leven van hun kippen, buffels en gewassen, waar kinderen dolgelukkig spelen met een steen of een tak, waar vrouwen in groepen hun kleding wassen in het water van de rivier. Ook zagen we bergen, grotten, kleine begraafplaatsjes, bamboebossen, rijstvelden. Onderweg kochten we flesjes cola bij een oude man met sik, die een toonbank in een oud schuurtje had staan en er niet veel meer verkocht dan een paar flesjes cola en chocoladerepen. Tijdens onze tocht hoorden we enkel het gekraak van bamboe, het gefluit van vogels. In Yangshuo kunnen drukte en chaos dan overheersen, een paar kilometer verderop is hier niets van te merken.

Voor wie ‘t leuk vindt: de onderstaande foto’s zijn gemaakt tijdens onze fietstocht.

Michael tussen de bananenplanten

Onderweg kwamen we een grot tegen en liepen een stuk naar binnen. Aan deze kant kwamen we er weer uit

Maaike op een hobbelweg

We zagen dorpjes, rijstvelden, begraafplaatsjes en vooral veel bergen

Michael

We kwamen enkel een aantal dorpsbewoners tegen

X Maaike & Michael

Ps. Momenteel zijn we in Shenzhen, een fraaie stad in ‘t zuiden. Veel zon! Morgen (26 dec.) reizen we naar Hong Kong.

 Vanuit China wensen wij iedereen een heel fijn & gezellig kerstfeest…

…en een gelukkig 2012!

X Maaike & Michael

Vorige week waren we een paar dagen in Shanghai. Een compleet andere bestemming dan – we roepen maar wat – Xi’an of Chengdu. Druk, chaotisch. Bruisend. Shanghai is met geen andere stad te vergelijken. Een (foto)update.

Uitzicht vanaf Jin Mao Tower (421 meter, skyline Pudong)

Shanghai vanaf Jin Mao Tower: beton tot aan de horizon (en verder)

De Bund en de altijd drukke boulevard

Michael en Maaike vanaf boulevard (voor skyline Pudong)

De bekende skyline van Pudong, ‘s avonds

Maaike, Shanghai

De Old Town (Yuyuan) met talloze winkeltjes en eetgelegenheden

De Yuyuan Tuin in Shanghai

Eén van de eetgelegenheden in de Old Town: een lopend buffet met keuze uit 500 verschillende Chinese gerechten!

X Maaike en Michael

Onze laatste post plaatsten we in Xi’an, vlak voordat we in de trein naar Chengdu stapten. Straks vliegen we al naar Shanghai. We hebben simpelweg niet eerder de tijd gehad iets over Chengdu te schrijven. Een korte update, voordat we richting luchthaven gaan.

Chengdu ligt een stuk zuidelijker dan Xi’an (zie ’op de kaart‘). Dat is te zien en te voelen. Hier, in de hoofdstad van provincie Sichuan, groeien palm- en bananenbomen. Ook is ’t een paar graden warmer. Fijn!

We zijn hier vijf nachten geweest, maar eigenlijk was dat niet genoeg. Hoewel we een heleboel van de stad hebben gezien is er ongetwijfeld meer te ontdekken. Bovendien voelen we ons hier dusdanig op ons gemak, dat we nog wel langer willen blijven. Maar goed, we kunnen niet alles. Daarbij: we willen ook graag naar Shanghai.

Wat we van Chengdu en omgeving gezien hebben, in het kort: de straten van de ’Wenshu Yuan’ - een tempelklooster, middenin de stad – en het naastgelegen oude Chinese wijkje, waar veel gezellige theehuisjes zijn gevestigd. Het standbeeld van Mao, aan het Tianfu plein – van bovenaf bekeken heeft dit plein de vorm van het Yin-Yang-symbool. Het Panda Breeding & Research Center, waar zowel reuzenpanda’s als rode panda’s te zien zijn. Tot slot (de top van) Mt. Emei, een van de vier heilige boeddhistische bergen in China. Boven de wolken, op een met sneeuw bedekte top, in de felle zon: geweldig!

We hebben allebei veel foto’s gemaakt, waarvan we er hieronder een aantal laten zien. Deze post houden we kort en simpel, want we moeten nodig naar het vliegveld.

Panda Breeding & Research Center

Babybamboebeer

Michael, Panda Breeding & Research Center

Maaike, Panda Breeding & Research Center

Op de gouden top van Mt. Emei (3077 meter). Vanaf hier konden we de hoogvlakte van Tibet zien

Michael en Maaike op Mt. Emei

Het uitzicht vanaf Mt. Emei (tempel op de hoogste top van de berg, 3099 meter)

X Maaike & Michael

Ps. Ik (Maaike) heb ’per ongeluk’ koeienmaag gegeten. Ik bestelde iets willekeurigs, op de kaart zag het lekker uit. Dat was het ook, trouwens. De structuur van het vlees was wel een beetje apart. Later hebben we opgezocht wat het precies was. Koeienmaag dus, jak.